+ Konu Cevaplama Paneli
9. Sayfa - Toplam 11 Sayfa var BirinciBirinci ... 7 8 9 10 11 SonuncuSonuncu
Gösterilen sonuçlar: 81 ile 90 ve 109

Bu Konudaki Etiketler

(, 10, 17, 1988, 1990, 1996, 2, 200, 2008, 216, 3, 550, 6, abla, akla, allah, allahım, almak, ama, ameliyat, anilari, anne, arabistan, arkadaslar, ayak, ayakta, ayda, aydınlı, aynı, ayı, aşkım, bakim, bana, bebeğin, bebegin, bebek, belli, ben, bende, benden, beni , benim, bile, bilgi, binlerce, bir, biraz, birde, birden, bizden, bizim, bu, bula, butun, buyuk, bİr, büyük, böyle, cevap, çocuğunuz, çocukları, çok, cvp, da, daha, dalga, dan, değer, den, deniz, devam, dik, dinle, doğum, doğumdan, doğumu, dogum, dola, durumu, duygu, dünyanın, dünyası, dünyaya, dönemi, emi, en, evde, eşimi, foto, gece, geçti, geldi, gerçek, gerçekten, gerek, gereken, gezen, gibi, gif, girerken, gün, günde, günlüğü, günü, güzel, gördüm, görüyor, gözleri, haber, haberi, haksızlık, halim, halinde, hamile, hamilelik, hastanede, hastanesi, hat, hemen, hep, hepsi, herkesi, hiç, hikayeleri, icin, içinde, iki, ikinci, ilk, insan, inşallah, istedim, istiyorum, iyi, işlem, işte, kadar, karar, karari, karizma, kendime, kilo, kiz, kişilik, kon, kılıç, kızı, kızın, mutfağı, müthiş, ne, nedeni, net, ocak, olayi, olduğu, olmayan, olmus, olmuş, olsa, olsun, onlar, parça, pazar, ra , riskli, saat, sabah , sadece , sahibi, sana, seferinde, servise, sig, size, sizi, sona, sonra, sonu, süre, tahlil, takvimi, tam , tamamen, tek, tip, tüm, türlü, uyumadan, vardı, ve , yani, yanlış, yardım, yemiş, yeri , yi, yolu, özet, şekilde

  1. #81
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    SPONSORLU BAĞLANTILAR
    Mina Bebeğin Doğum Hikayesi

    22 ağustos günü öğrendim onun benimle birlikte olduğunu. Eşim şehir dışında olduğu için ve hemen gelemeye ceği için ona maalesef telefonda haber vermek zorunda kaldım. 9 aylık serüvenimizde kızım bizi çok üzdü. Zor bir gebelik geçirdim. Ama ne olursa olsun katlanmaya razıydım. Minicik yavrum benimle kalsın diye çok dualar ettim. Kilo vermeler mide bulantıları baş dönmeleri düşük ve erken doğum tehlikeleri ile geçen 9 ay. Allah kimseye zor bir gebelik vermesin. Yavrular için her şeye daha
    hamile kaldığınızda katlanıyorsunuz. Annelik bu olsa gerek.


    20 nisan sabahı her zamanki gibi uyandım. Cuma pazarına gidip hastanede giymek için terlik alacaktım; annemle henüz 10 günüm vardı doğuma. Doktorumuz erken doğum olabilir diye eşimi uyardığı için izin almak bayağı zor olmuştu. Eşim cuma pazarında doğum yapacaksın diye çok kızıyordu bana. O gün pazardan annemle benim evime geldik. Akşam yemeğimizi hep birlikte yiyecektik. Akşam saat 7’de belime inanılmaz bir ağrı girdi. Sezaryen olacaktım ve günüme daha 10 gün olduğu için bel ağrısını pek önemsemedim. Annem anlamış. Ama korkmamam için bir şey belli etmemiş. Gece 11’de annemler evlerine döndüler. Eşime onları gönderdikten sonra “sancım var” dedim. Haklı olarak pazarda az gezseydin diye benimle dalga geçti. Gece saat 2 de sancım 15 dakikada 1’e düştü ve ben hemen kalktım evi toparladım. Ama sancılar can acıtacak kadar kötü olmadığı için karar veremiyordum doğum sancısı olup olmadığına. Saat 3’te artık dayanamadım ve eşimi uyandırdım. Apar topar yataktan kalktı. O da inanamadı benim sancıdan kıvranmamı bekliyormuş. Kızlar sakın korkmayın o kadar abartılacak bir acı değil. Hemşire olan görümcemi çağırdık. Sancılar artık 5 dakikada bire düşmüştü ama biz hala doğum olduğuna inanmıyorduk.


    Hastaneye gitmeye karar verdik. Ama çantalarımızı almadık nasılsa eve gönderirler bizi diye düşünüyorduk. Sadece sağlık karnesini alıp saat 3.30’da görümcem “Kızım kendine gelmeye çalış. Senin kızın karnı aç.” dedi Hemen onların yardımı ile emzirdim kızımı. Çok güzel kokuyordu. Gözleri boncuk boncuktu. O benim yavrumdu canımın içiydi. Eşim ve benim meyvemizdi.


    Kızım MİNA 21.04.2007’de sabah 06.30’da genel anestezi ile 2.450 gr 48 cm olarak dünyaya geldi. Onu bana verene şükürler olsun. Yuvamıza hoş geldin minik kızım...
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  2. #82
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    O eşi olmayan his daha çok erkenken içimizde belirmeye başlamıştı. Nitekim doktora gittiğimizde minik oğlumuz o kadar küçüktü ki doktorumuz onu ultrasonda göremedi bile.


    17.09.2004’de başlayan heyecan dolu bekleyiş bir an önce doğumun gerçekleşmesini istemişti.


    Son kontrolümüzden sonraki sabah ise planlı bir şekilde doğuma gittik. Doğuma giderken sanırım sakindim. Ama çok konuştuğumu ve herkese şunu şöyle yapın)) Yeşil ameliyat kıyafetimi giydiğimde bile gayet neşeliydim. Ve o şekilde sezaryene gittim.


    Ameliyatım; bende gebeliğin son döneminde çıkan ve sebebi bilinmeyen allerjiden dolayı çok kolay geçmedi. Ama o zamanlar inanın unutuluyor.


    Oğlumu ancak 1 saat sonra odada kucağıma alabildim. Tarif edilemez güzel bir koku geldi burnuma ve ben hemşireye “ne ile yı
    kadınız bebeği çok güzel kokuyor” dedim. O ise henüz yıkanmadığını söylemişti. İşte bu his anlatılamaz.


    Minik Ali Doruk’umuz şimdi 8 bebeklerine kavuşmayı nasip etsin…


    Tüm ailelere evlatlarıyla güzel bir yaşam dilerim...


    Mehtap Bektaş
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  3. #83
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Artık hayatımda öyle bir varlık var ki ne söylerse söylesin kalbimdeki yeri her zaman özel olacaktır.


    Tabii ki 4 Ekim 2005 günü saat 14:37’de dünyaya merhaba diyen oğlum Pamir’den söz ediyorum. Gerçekten ilginç bir duygumuş anne olmak. Tarif edilmesi güç. Tüm renkleri içinde barındıran bir duygu. Mavi kırmızı ve açık bir sarı. Bazen beyaz ile siyah karışıp sanki gri hakim oluyor derken hemencicik o canlı renkler yine eski yerini alıyor. O benim için bir gök kuşağı gibi pırıltılı ve hassas.


    Oğlumun doğum hikayesini ele almak üzere bilgisayarın karşısına geçtim. Aslında keşke oğlum doğum hikayesini kendisi anlatsa; 41 hafta ve 3 gün süresince içimdeyken neler yaşadığını? Dış dünyanın onun iç dünyasına nasıl bir yansıma oluşturduğunu? Acaba benim son ana kadar hoplayıp zıplamam onu rahatsız etti mi? O da benim gibi neler olacak diye merak ediyormuydu?


    Son bir haftasında gece yatmadan evvel ama çoook! Sokakta insanlar “bu
    kadın her an doğurabilir” bakışları ile beni inceliyorlardı.


    Ancak benim sevgili oğlum Pamir ben ise gayet rahat. Ama tabii ki sabırsızlanıyorum. Artık onu kollarımda görmek istiyorum. Sonunda sezeryan kararı aldık. İyi ki de almışız. Çünkü bizim oğlan gerçekten iri bir bebek olarak doğdu.


    Doğum hikayesini özel kılan aslında üçümüzün (anne-baba-bebek) bu olay ile birlikte inanılmaz ilk ortak deneyimimizi yaşamamız.


    Hiç unutmuyorum))


    Kader işte! Ki zaten anne olur olmaz nazar inşallah ve maşallah gibi konulara derinden giriyorusunuz. Bu nedenle bu parçanın da tabii ki bir işaret olduğuna en derin duygularımla inanmaktayım.


    Oğlum! Bir tanecik oğlum…


    Önce ağlama sesini duydum babanla birlikte bir ‘can’ yaratmıştık.


    Öylesine bakıyordun demek dünya böyle bir yer.”


    biz artık bir aileyiz. Seni çok ama çok seviyoruz.”


    Gelelim bir tane aşkımın (aslında iki tane baba’yı arka plana atmıyoruz) doğum hikayesine…


    * Epidural sezeryan olduğu için ben gerçekten hiçbir şey hissetmedim.


    * Yine aynı yöntemden dolayı önce babası sonra ben bebişimizi gördük (babamız çok heycanlanmıştı).


    * Doğar doğmaz sesini duydum ve o an eridim (sabırsızlandım) onu çok ama çok istedim.


    * Hemen kucağıma verdiler bir gözü açık bir gözü kapalı öylesine bana bakıyor. Kollarımda bir melek tutuyordum.


    * Babamız artık bizim içimizi dışımızı herşeyimizi bilmekte))


    * Çok mutluyum gerçekten çok...


    Gerçekten bir mucize. Ona bayılıyorum onu uzun uzun seyrediyorum. Ve her seferinde ne kadar doğru bir karar verdiğimizi düşünüyorum.


    Aslında doğum hikayesinde daha farklı şeylerden bahsetmek istemiştim ama bir anda kelimeler öylesine dökülüverdi.


    Dolayısıyla bu yazının da bir kader kısmet işi olduğuna inanıyorum.


    Tüm annelere kolay gelsin...

    hamile arkadaşlara da güzel doğumlar diliyorum...


    Dilek Polat Sesli
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  4. #84
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Merhaba aslında ne zamandır yazmak istiyordum ama insan kendinden bile çok sevdiği çocuğunu yazarken kelimeler bulmakta güçlük çekiyor.


    Gelelim küçük beyefendinin doğum hikayesine; o gün işyerinde canım fazla bir şey istemese de öğlen yemeği için menemen söylemiştim. Aman Allah’ım o ne koku öyle değil yemek yanıma bile yaklaştıramıyorum.


    O olayı izleyen günün sabahı da kendimi çok yorgun hissettiğim için işe gidememiştim ve iyice şüphelenmeye başlamıştım. Hemen eşimi eczaneye gönderip hamilelik testi aldırdım ve sonuç pozitifti yani hamileydim. O an tam olarak neler hissettiğimi anlatamayacağım. tamamen karmaşık duygular içindeydim. Sevinç heyecan...


    İlk anneanneye söylemek istedim. Çünkü artık bir tane olsun diye başımın etini yemeye başlamıştı. Eşim ise daha erken olduğunu söylüyordu; yani Eren Can biraz isteyerek biraz da sürpriz bir şekilde artık hayatımızdaydı. Aslında eşim de fazla belli etmemeye çalışsa da o da baba olacağı için çok heyecanlıydı...


    Hamileliğim boyunca yemek yeme problemi dışında beni üzecek bir şeyle karşılaşmadım. Doğumum da kendi isteğim doğrultusunda sezaryenle oldu.


    Şimdi oğlum Eren Can 22 aylık dünyalar tatlısı akıllı ve biraz da yaramaz bir çocuk... Ben çalıştığım için anneannesi bakıyor. Bu yazıyı işyerinde yazıyorum. Kim bilir hangi ‘ilklerini’ kaçırıyorum. Ama ona daha iyi bir gelecek hazırlamak için çalışmak zorundayım. Zaten anneannesi de beni hiç aratmıyor yani bu konuda da çok şanslıyız.


    Canım oğlum seni özlüyor ve çok seviyorum...


    Annen

    Sinem Başıböyük
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  5. #85
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Aylar önce bu sitede doğumla ilgili kafamın ne kadar karışık olduğunu paylaşmıştım. Şimdi ise size doğum hikayemi anlatmak ve küçük meleğim Nehir’le tanıştırmak istiyorum.


    Normal doğum yapma fikrine kendimi bir türlü alıştıramadım. Bu yüzden doğumun sezaryen ile olmasını istedim. Ama doğum anını da kaçırmak istemiyordum. Doktorum ile konuştuk ve Epidural anestezi ile sezaryene karar verdik.


    Doktorum ameliyat tarihini verdi ve ben gönül rahatlığı ile eve döndüm. Ameliyat tarihine bir gün kala kızım daha fazla beklememeye ve doğum tarihini kendi belirlemeye karar verdi. Doğum başlamıştı. Apar topar hastaneye gittik.


    Herkes biraz korku beklemeye başladım.


    Tüm hazırlıklar tamam olunca ameliyata alındım ve tam yarım saat sonra bir çift pırıl pırıl göz ile karşılaştım. Anlatılmaz bir duygu kalbime ılık ılık bir şeyler akıyordu. Göz yaşlarımı tutamıyordum. Ama benim işim daha bitmemişti .Bebeğimi götürdüler.


    Ameliyatın bundan sonraki zamanı geçmek bilmedi. Kızıma kavuşmak için sabırsızlanıyordum. Ameliyatım tamamlandı bana eşlik eden hemşire “sizce baba; bebeğe mi gitmiştir; yoksa sizi mi bekliyordur?” diye bir soru sordu. Ben “tanıdığım Gökhan beni bekler” dedim. Ameliyathane ana kapısı açıldığında eşim ve tüm ailem beni bekliyordu. Herkes sevinç içinde “bebeğin nasıl onu gördün mü?” dediler. Benim ağzımdan çıkan ilk kelimeler “Çok küçük” oldu. Kızımı yarım saat sonra kollarıma aldım.


    Allah bu duyguyu herkese tattırsın. Benim ve herkesin yavrularını korusun...


    Bahar Şeker
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  6. #86
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Filiz Özgüroğlu’nun Doğum Hikayesi

    Merhaba;


    Sizinle doğum hikayemi paylaşmak istedim. Eşimle 2004 yılının Kasım ayında evlendik. Çoğu çift gibi hemen değil de 2-3 sene sonra bebek sahibi olmak istiyorduk. Ama 1 sene sonra ikimiz de bir bebeğimiz olsun istedik. İki ay geçti ve ben hamileydim. Henüz iki gün gecikmiştim ama arkadaşımın ısrarı ile test alıp yaptım ve sonuç pozitifti hamileydim. Hüngür hüngür ağlıyordum mutluluktan. Eşim iş için şehir dışındaydı. Hafta sonunda ben yanına gidecektim. Telefonda söylemek istemedim. Hemen ertesi gün yanına gittim. Ona bir emzik hediye ederek söylemiştim ve çok şaşırmıştı. Canım kocam benim! Hemen toparlanıp aynı gün döndük ve randevu aldık. 5 haftalık hamileydim sonraki kontrolümüzde bir gariplik vardı. Doktorumuz kalp atımlarını alamamıştı. “Bekleyelim” dedi ve ardından kanama ve sancıyla ben bebeğimi kaybettim çok üzülmüş ve çok korkmuştum. Kendimi toparlamaya çalışırken 1 ay sonra tekrar
    hamile olduğumu öğrendim. Eşim gene inanamadı. Çok erkendi ve ben aynı şeyi yaşamaktan çok korkuyordum. Hemen doktora gitmek istemedim.


    7. haftada doktora gittik. Bebeğimin kalp atışları vardı. Şimdilik her şey normaldi. Çok mutluyduk. Bir hafta sonra tekrar kontrolümüz vardı. Kontrolde çok şaşırdık. İki bebeğim olacaktı.


    İlk aylarda çok fazla şikayetim yoktu. 4. ayda kanamam oldu ve 1 ayı yatarak geçirdim ama bebeklerim iyiydi çok şükür. Erken doğum riskim olduğu için dinlenmem çok fazla hareket etmemem gerekiyordu. Nitekim 8. aya gelmiştik. Tansiyonum çıkınca beni zorlamaya başladı ve hastaneye yattım. Tansiyonum düşmeyince sezaryenle bebeklerim alındı. 12.03.2007 sabahı meleklerime kavuştum. Şimdi kızlarım 50 günlükler; Derin ve Deren. Hala inanamıyorum; o iki melek benim mi diye! Allah’ım isteyen herkese nasip etsin bu duyguyu. Benden bir bebeğimi aldı ama iki bebek verdi hayatımız onlardan sonra müthiş değişti bundan daha büyük mutluluk yok diye düşünüyorum.
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  7. #87
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Hatice Özdemir'in Doğum Hikayesi

    Eşimle severek evlendim 06.05.2004 de evlendik ve bir yıl sonra evlilik yıl dönemimde
    hamile olduğumu öğrendim esime o mutlu günümüzde ikinci sürprizi yaptım ve 17.02.2006 yılında da kızım Sueda’mı dünyaya getirdim. Hayatım boyunca hiçbir şey beni kızımı taşımak kadar heyecanlandırmamıştı. Her seferinde kontrollerde kızımla sanki konuşuyormuş gibisinden sevinç yaşıyordum. Canım kızım onun gelmesini o kadar büyük heyecanla bekledik ki... 9 ay bana 9 yıl gibi geldi ve geçmek bilmedi günler geçtikçe eşimle birlikte ona elbiseler oyuncaklar vs alarak günlerimizi geçiriyorduk. Odası hemen hemen bitmişti.


    Kızımın dünyaya aramıza gelme vakti gelmiş fakat kızım biraz inatçıydı herhalde. Günüm bittiği halde bebeğim doğmamıştı. Eşimle son kontrollerimizi yaptırmak için hastaneye gittik ve doktorumun yarına sezaryen yapacağını çünkü kızımın gelmediğini söyledi. Bunu duyunca çok üzüldüm. Normal doğum yapmak çok istemiştim. Eve dönüşte çok ağlamıştım. Biraz da korkum vardı. Eşimle birlikte her zamanki gibi günlük yürüyüşümüzü yaptık ve eve dönmüştük. Fakat o gün bir şey vardı. Uyuyamıyordum kendimi rüyada hissediyorum derken meğerse gerçekmiş suyum geldi!

    Hemen eşim uyandı ve yavaşça hastaneye yol aldık. O kadar heyecanlıydım hiç beklemiyordum; kızımın bu gece geleceğini...


    Sancım bile yoktu ve hastaneye vardığımızda hemen kontrol odasına aldılar. Beklememiz gerektiğini söyleyip suni sancı verdiler. Bekleme odasında eşimle birlikte tam 14 saat sancı çektim. Elimi hiç bırakmadı. Canım aşkım seni çok seviyorum ve saat akşamın 8’ydi. Doğuma aldılar. Çok korkuyorduk. Onunla birlikte büyük de heyecan vardı. Büyük bir gayretten sonra kızımı vakumla dünyaya getirdim. Kızımın ilk ayağını gördüm o anda hıçkırıklara boğuldum. Sonrasını hatırlamıyorum gözlerimi açtığımda dinlenme odasındaydım. Yine eşim yanımdaydı. Gözlerimi ilk açar açmaz ilk söylediğim şey kızımı görmek istiyorum ve hemşireler yanıma kızımı getirdiğinde onu kucağa aldım. Doyasıya öpüp kokladım. Ağladım hasret giderdim.


    Emzirme vakti geldiğinde ise nasıl yapacağımı bilemediğim için hemşireler sağ olsun yardımcı oldular. 2 gün hastanede yattıktan sonra evime geldik. Ben yurtdışında olduğum için eşimle birbirimize destek olduk. Bütün ailem Türkiye’de onlar da arayıp duruyorlardı ve evdeki günlerimizde bol bol kızımla vakit geçiriyorduk. Çok uyuyordu. Hep uyurken seyreder büyüdüğünü ve anne baba dediğini hayal ederdik. Eşime çok benziyor. Şimdi ise kızım 15 aylık. Rabbime çok şükrediyorum bana bu günleri gösterdiği için.. Şimdi bütün vaktimi kızım Sueda’mla geçiriyorum. Varım yoğum o benim! Anne deyişini o kadar seviyorum ki! Dünyaları veririm onun için... Bundan sonraki duam ben bu duyguyu fazlasıyla yaşadım. Rabbim olmayanlara da yaşatsın. Her şey için herkese çok teşekkür ediyorum. Sizleri ve bütün çocukları çok seviyorum...
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  8. #88
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Pınar Baba'nın Doğum Hikayesi

    Merhaba


    Aslında şu son iki ayda yaşadıklarımı anlatmam imkansız. Kelimelere sığmayacak bir aşk yaşıyorum. Ve diyorum ki kendi kendime ben bu güne kadar bu aşk şaşkınlık... Kendi istediğimle bebeğimi sezaryenle doğuracaktım. Korkum kendim için değil onun içindi. Doktorum çok ısrar etmişti; normal doğum olsun diye ama korktum. Bebeğim için en tehlikesiz olan sezaryeni tercih ettim. Ama şimdi düşündüğümde bunu yaptığım için pişmanım. Ben onun normal doğma hakkını elinden aldım. Hayata kendi istediği anda başlama şansını vermedim ona...


    Ameliyata girdiğimde doktoruma vazgeçtim dedim. Bırak beni gidiyim. Sonrasını hatırlamıyorum. Gözümü açar açmaz 'bebeğim nerde?' demişim. Görünce de bu çok ufak istemiyorum diye ağlamaya başlamışım. Bugün kızım 67 günlük. Ve biz son 7 gündür onunla yanlınız. Artık bize yardım eden anneannesi yok. Dün aşısını yaptırdım ilk defa. Bütün gün ağladı. Onunla beraber ben de ağladım. Annelik bu olsa gerek ona batan iğne benim canımı yaktı.


    Son olarak söylemek istediğim şu; Allah herkese bunları yaşamayı nasip etsin. 5 senelik evliliğim boyunca çocuk istemiyorum diye bu kadar inat ettiğim için çok pişmanım. Keşke 5 yıldır kucaklıyor olsaydım mercimek prensesimi...
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  9. #89
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Şerife Avcı'nın Doğum Hikayesi

    Merhaba


    2002 yılında evlendim ve üç hamilelik ve 2 doğum yaşadım. İlki bir hastalığım nedeni ile 25 yaşında ve çok yaramaz bir çocuk.


    Benim size anlatacağım 3.cü hamileliğim ve doğum olayı. Çünkü küçük oğlumun gelmesini beklemiyorduk. O bize sürpriz yaptı ve geliyorum dedi ve geldi.
    hamile olduğumu hazır testlerle öğrendim. İlk önce biraz üzüldüm. Sonra zaten ikinci bir çocuk istiyorduk erken oldu ama olsun dedik. Hastaneye rutin kontrollere giderken 3'lü test yapıldı. Önce ne demek fazla anlamadım ama sonra acı gerçeği yavaş yavaş öğrendim. Sonuç yüksek çıkıyordu. Kesin sonuç için amnio sentez yapılması gerekiyordu. Yapılırsa düşük riski fazlaydı. Bana göre ise bebeğim düşmeyecek yaşayacaktı. Öyle hissediyordum. Annelik içgüdüsü. Amniyo sentez yapıldı. 15-20 gün içinde sonuç alınacaktı. O 15-20 gün seneler sürdü sanki benim için. Hep dua ediyordum. İnşallah iyi çıkar diye. Ve bitti. Sonuç: bebek down sendromu dediler. İnanın o kadar üzüldüm ki size anlatamam. Doktorlar hemen alalım diyorlardı hem de sonucu öğrendiğim gün. Ama nasıl kıyardım ben ona! Kıpırtılarını hissediyordum. 5 aylıktı bebeğim. O hasta da olsa bir kısmı ise down idi. Daha net ise 2-4 yaşlarında belli olacaktı. Yine de çok mutlu idim. Çünkü bu çeşidi; araştırmalarımıza ve doktorların söylediklerine göre iyi ve erken tedavi ve eğitim ile normal insanlar kadar hayatlarını yaşayabiliyordu.


    Şimdi 5 aylık oldu. Adı Ahmet Burak. İyi ki dünyaya getirdim. Şimdi onu o kadar çok seviyorum ki. Sürekli gülüyor çok tatlı. Anneliğin kıymetini Ahmet’imle öğrendim. Bebeğimin gelişimi normal. Sürekli kontrollere gidiyoruz. Şu an sorun yok. İnşallah sonra da olmaz. Son olarak diyorum ki; iyi ki doğdun Ahmet! Seni çok seviyoruz.


    Sevgilerimle..
    <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

  10. #90
    yalın isimli Üye şimdilik offline konumundadır Administrator
    Üyelik tarihi
    May 2009
    Mesajlar
    39.889
    Standart
    Ceyda Saraç’ın Doğum Hikayesi

    Bütün anne adaylarına selam


    Çok klasik olacak belki ama bundan birkaç ay öncesine kadar ben doğum hikayelerini okuyordum. Bazen korkuyor bazense duygulanıyordum. Kim bilir belki benim doğum hikayemin de birilerine faydası olur.


    Ben kilitlendi kaldı. Uzun zamandır mutluluktan ağlamamıştık. Harika bir duyguymuş.


    Memorial Hastanesi
    kadın doğum uzmanı Dr. Banu Göker Özdemir’le birlikte 280 günlük maratona devam etmeye karar verdim. Aylık rutin kontroller folik asit her geçen gün büyüyor. Eşim de ben de çok mutluyuz. Allah her isteyene bu duyguyu yaşatır inşallah. Bu arada kızımın adı Ceren. <div>
    __________________


    O Bana Küsse Dahi..


    SPONSORLU BAĞLANTILAR

Benzer Konular

  1. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 07-03-2009, 03:15
  2. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 06-28-2009, 18:48
  3. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 06-28-2009, 18:45
  4. Cevaplar: 0
    Son Mesaj: 06-03-2009, 03:20